گفت :

از راه دور . . .

         مي بوسمت . . .

         گرم . . .

         عاشقانه . . .

گفتم :

         ببين چگونه شكفتم !

 سپيده در دلم شكوفه زد

                   اينك  ،

        آسمان فراز قلب من است .     

از من

از ما

افق خاكستري

دلها سياهي ها

سياهي هاست  

همه نا كام

          همه در كام ناكامي به خود پنهان

تمام چهره ها در هم

نثار عابر تنهاست

تگرگ غم درون رد پا جاري

تمام عابران پيدا و ناپيداست

سراب از آفتاب ديد ما پيداست

همه ياران قرباني   

همه در قاب يك رويا

همه اول

          همه آخر

كه از اول تمام آخرش پيداست

تمام روز تاريكي

تمام شب به بيداري  

و فردا باز تاريك است و شب بيدار  

و ذات شب فقط يك  ظلمت تاريك و دهشتناك

و اين از من

كه از من ديگري  پيدا ست     

منم با قله هاي دور ناپيدا

منم درحسرت ديدار يك رويا

كه گشته از شكست سرنوشتم آرزو ناكام

منم آغاز

منم انجام

غم آلوده به درياي درونم خسته و پنهان

به جان تاريك

          تن پژمان

                   زبان در كام

شبي ايا تواند تن بگيرد جان !

شبي آيا درون سرنوشتم مرگ مي جويد مرا در بستر غمها

مگر بن بست غمها تا كجا بن بست آدمهاست

مگر در واپسين لحظه

سراب آرزو هم مي كند سيراب !

دلي دارم كه ميداند 

خيالم آنكه راهي هست در بن بست        

كنون اي سر نوشت خودسرو دلقك

توانا كام خود گيرد كه هستي بي سخن گوياست

منم اين من

منم هم آشناي تو

بيا خاموش در آغوش تنهايي 

منم غوغاي خاموشم

كه از شيداي عشقت اينقدر تنهاست

منم كاشانه يك دل

          همه از شاخه هاي آرزو گلبار

منم سرزنده از خون شفق بيدار

نه من اول

نه تو آخر

كه فردا باز در روياي ما  فرداست

فراموش نكن

شايد فقط نگاهي

به لبخندهايي كه گريه مي كند  

          بتواند ، 

                   قلب

اين پروانه مغلوب را

          تشييع كند .

در نگاهت سبز بودم در دلت خاكستري

گوشه چشمت چو اشكي در صدف چون گوهري

آسمان و خاك و مهتاب و زمين و هرچه را نيلوفري

كاش مي شد ، اين همه چون قطره  اشكي  روي گونه ام چكيد   

 

كاش مهمان ِ نگاهت  مي شدم  

قهرمان ِ قصه شبهاي تارت مي شدم

ساقه نيلوفري پيچيده در اندام من   

تكيه گاهت ، من پناهت مي شدم

 

كاش خود را در تو مي ديدم شبي

غوطه ور در شط روياي تو مي گشتم  شبي

تشنه در يك جرعه از لبهاي تو

در تمناي تو مي ماندم  شبي

 

كاش  يك شب  چرخ گردون گرد من

روزگارش چرخ مي زد  سوي  من

لحظه اي مي شد  وجودش  بي دريغ

روشن از روياي تو  شبهاي  من 

 

كاش يك شب از شراب اشك تو

روح ميرفت از تنم چون مست مست

درپريشان حاليم  يك دم  مسيح  

باز دم را كاش  بودي در برم 

 

كاش از روز ازل تقدير ما را  من مي نوشت

نام تو با نام من بر لوح سنگي مي سرشت

من كه در تقدير خود مٌهر اسيري خورده ام

كاش زنداني به نامم روي  قلبت مي نوشت

 

ترا ندارم

 

        اما

 

ازد ست دادنت

 

ديوانه ام ميكند .

من ، صادقانه

        صبور

                وخاموش

با عشق روئيدم

در بستر كوير تفتيده زمان

كه لحظه هاي خاكستري اش

آرزو هاي پر از خورشيد را

به سردي شبهاي تنهايي ام

        پيوند مي داد .

مانند قهرماني !

بارها ، شانه هايم

        به درد

                لبخند زد

و آغوش خارهاي تشنه

        مرا به سرگردانيم سپرد .

در فضاي حسرت و نقصان

هزار بار در خلوت خود گريستم

تا خرابه هاي داغديده طوفان

پرچين باغچه همسايه را آوار نشود .

        امشب

رويا هايم شبيه خواب فراموش شده اي است

كه در چشم شفاف عشق بلعيده مي شود

ديگر چيزي به پايان برگ باقي نيست

تمام لرزش

        و درد و شكستنهاي اين دل

جوانه اي بود بر جان خسته روئيدن

        با  عشق .

( قلعه رود خان  ، يكم ارديبهشت 87) سعيد رحيم زاده

اي ستاره ، بالهاي روشنم را باز ده

سوختم دل باز هم خاكسترش بر باد ده

يك نسيم از عطر خوش بوي سحر ياري كند

آرزوي رستن ام چون جوششي بر جان  ده

آفتابي بر دلم از بيكران ، سرشار باد

از خودم تنهاترم ، دلدار دلداري  بده

در هوايت آرزوي جاودانم تازه شد  

چشمهايم را به ديدارت فروزاني بده

از نفس افتاده ام ، باري چنين در مانده ام

تا دلم دريا شود ، موجي  به رگهايم بده

در سياهي ، عاشق از دل شب برآورد آفتاب

نور اميدي  در اين موج بلاست ،  ياري بده

آسمان را وسوسه پرواز استغناي دل  

از لبانت آتشين پرواز ها  پرواز ده

من كه جز اشك و دل ساده ندارم سر پناه

ميزنم دل رابه دريا ي بلا،  دريا بده