شعر ترکی ، بدون شک پر واژه ترین و عمیق ترین مفاهیم ادبی و احساسی را دارا می باشد . تنوع سرشار کلمه ها و فعل زبان ترکی ، که دارای 9 زمان مستقل است ، در واقع ترجمه و رسایی مفاهیم شعر را برای مترجم سخت و گاهی غیر ممکن می سازد . شعر حال حاظر و ترجمه آن که به فارسی برگردانده شده است ، هر چند نتوانسته مفهوم عمیق و درست شعر را اشکار و روشن سازد ،  اما بدون شک توانسته هم ماهیت کلمه ها و هم منظور درست احساسی شعر را برگرداند و در زبان فارسی آشکار کند . این اولین کار من در ترجمه شعر ترکی به فارسی است و امید دارم در اینده موفق تر و شایسته تر گام بردارم .  

بوُتون ایِِستکلریمه یاخین ،

 

بوُتون ایستکلریمدن اوزاق

 

                     یاشاییرام .

 

سنه ،

 

چاتماغا دوشونمورم ،

 

سئوینیرم ،

 

           تکجه سئویرم .

 

سانیرام دونیانین ان خوشبختی یم .

 

**   **   ** 

 

به تمامی خواستهایم نزدیک ،

 

به تمامی ، آرزوهایم   دور

 

                            زنده ام  .

 

به تو ،

  

رسیدن مبهم است و سخت  ،   

 

اما خوشحالم ،

 

           که فقط دوستت دارم .

 

فکر میکنم من خوشبخت ترین دردنیا هستم .

با پرسه های خشکِ باد

 

دوزخِ تابستان

 

در جگر بوته می چِکد !  

 

و علفهای هرز تنبل ،

 

در کسالتِ بعد از ُظهر خمیازه می کشند

 

باغ ، طعم خنک باران را در خستگی خواب

 

ُگم کرده است  .

 

ابرها در کُهولتی عقیم ،

 

و سایه ی ُتنُکِ درختان

 

دل هیچ رهگذری را نمی بَرد .

 

زندگی

 

نارس ، کال

 

از شاخه ها می افتد !

 

تعبیر حادثه

 

جرئت ابراز ایستادگی است .

 

نفرین خدایان دیگر پرستیده نمی شود !

 

و شیطان ،

 

جهنم را بر زمین می رویاند .

 

          خلاف واقعه ! یقین

 

          همین فقط کافیست  

 

          که سر انگشتان ما ،

 

                       آن احساس خوب ،

 

          احساس خوب

 

          لمس سطوح مخملی گلبرگهای سرخ را،

 

                       فراموش نکرده باشد .  

 

شعر نوعی مطالبه رنج است ،  شاید همان مصیبت شکوهمندی است که به تعبیر هومر، خدا یان آدمیان را گرفتار می کنند ، تا بتوانند با او حرف بزنند .

 

سلام !

 

ای پیدایِ پنهان

 

سلام !

 

ای درنگِ همیشه در سکتهِ زمان

 

سلام !

 

ای نور مُنتشر در خوابِ ناگهان

 

بگذار درخششِ چشمانَت

 

برای همیشه

 

عارضه ای آسمانی باشد در اعماق وجودم

 

آنجا که اشتیاق فوران می کند

 

آخر به چه دردم می خورند ؟

 

به چه دردم می خورند آخر ؟

 

این دستهای هرزه انگل

 

دور از شانه های مُتبرکت

 

وبه چه دردم می خورند

 

این پاهای بی هویتِ ولگرد

 

که در خطوط توهُم و انزوا پرسه میزنند

 

دور از تشعشع نگاهت

 

و این مُهرِ سکوت بر دهانم

 

لبانم ، لبانِ شب زدهِ مقهور

 

و به چه دردم می خورند

 

وقتی که هر بامداد

 

پیشانی بُلندت را در بوسه ای نسُرایند

 

   *   *   *

 

آه ! من تمام روزهایم را

 

در شبی وحشتناک در نِوشتم

 

و پر پر شُدن پروانه را

 

بر گرد این فانوس تاریک دیدم

 

و هی ستاره شُمردم

 

و هی به دشنه سر انگشتانم را شکافتم

 

تا به پیشوازت بیایم

 

ای اُفقهای نگاهت جواب را نیاز

 

   *   *   *

 

آخر چگونه می شود ایمان آورد ؟

 

چگونه می شود ایمان آورد ؟

 

به ارابه آتشین این روزهای شب

 

که روزی خاکسترش

 

سرمه چشمان مرگ خواهد شد

 

 

چگونه می شود ایمان آورد ؟

 

عینٌ الٍیقیًَََن من ببار !

 

تا تمام گلهای نا ممکن آواز

 

در زیر تابش ملکوتی ات

 

از قُوه به فِعل برسند

 

   *   *   *

 

بی تو زیستن زندگی نبود

 

لاشه ای مُدهِش بود

 

و من

 

پاره ای از این لاشه را

 

خونچِکان وتازه

 

فرادیدِ زمان گذاشتم

 

بی تو زیستن ننگی بود

 

نه دردی عظیم

 

که من در احتظار بلند زندگی ام گریستم

 

ای عشق !

 

ای نور منتشر شده در خواب ناگهان !

 

دلم پر شور

            شور انگیز ،

درون بطن بی پروای  

                       ش

                        ه

                        و

                        ت

                        ن

                        ا

                        ک

به رویایی که  میلغزاندم  بستر ،

پناه بوسه های گرم ،

                       بی پایان . . .

فضای روشن از آرامش مهتاب  ،

زلالی تر مرا سرشار

فرا می گیردم آغوش گرم تو .

. . . . . !

هوای تازه  پرواز ،

درون پیکری زیبا ،

اتاق خالی  مادر !

تو با آن سینه های کوچکت غوغایی از رویای بی پایان شوق انگیز

بلوغ دیگری برچشمهایم میزدی فریاد

ترا آغوش بود و بستری نرم

هوس می سوخت در جانم عطشناک  

عطش فرجام یک رویاست .

. . . . . !

ومن امروز

طنین تشنگی ها یم درون واژه های گنگ 

سراب نقره ای بر کاغذ رویا ست

دوباره . . .

قلم اسرار دل را در سبو گمگشته می سازد .

و فردا من

درون ساعت ابهام

میان  فرصتی معلوم   

فضای روشن آئینه را تکرار خواهم کرد .

 عشق ،

ايستادن زير باران و خيس شدن با هم نيست!

عشق آنست كه يكي براي ديگري چتر شود و او هيچ وقت نداند كه چرا خيس نشد .

( 1 )

اشک و  واژه

در روح و جانم

      به تقلا نشسته است ،

با خواب و خاطره

در آسمان آبی قلبم

تا قلمرو تاریک پنجره .

ناب تر از رویا

در عمق بیکرانه باور ،

شعر

     تجسم قلب منقلب است

ازتپش های خسته وخونین 

بیا

در من بسوز

که هستی ، سخت ، تاریک است .

( 2 )

آسمانی نگاه مهر انگیزت

بر شانه های فروتن من

حجتی است مدام

درتحقق پنجره  و امید ، 

در دل نهاده ام   

مهربانیِ ها از  تو ،

آفرینه های تخیل 

از اراده و ظفر

در باغهای ممکن ،

سبز می شود .

( 3 )

برای سنگها شعر می خوانم !

بر اعماق بی ترحم تاریک

در کوچه های سرد سرانجام

باز هم ، وقت درنگ است بر ناقه های دل تنگی .

                     آی آی نازنینم

                     ای کاش ،

                                (عاقبت )

                                       یک جاده بود

                     یک جاده بلند که هر روز

                     از روی احتیاج

                     بر آن گام میزدیم .

آی آی نازنینم

شعر هایم را با حنجره صبور بخوان

ترا سلام می دهم که در تنفس خود دارم

و یک لبخند ترا ،

به هزار عافیت محض

             ترجیح می دهم .

فردا روزه مقام زن است . برای من . . .  نازنینم مقامی والا و دلبرانه دارد . باز به ارج سر در برابرت فرود می اورم .

هرچند از این راه دور هیچ ندارم اما . قلبم را نثارت می کنم .

وقتی در روز روشن

به شعور انسان توهین می شود ،

وقتی خدا

          هوا

              صدا

      جیره بندی است .

وقتی شب

       در چشم پنجره می سوزد

و شهوت

      نه در چشم مردان

که در تن تو خلاصه می شود

اندک آبرو را - 

                آنسوی دریا باید فروخت .

ای همسفر حادثه  ،  مهتاب بیاور

در اوج شبم  ،  نرگس بیدار بیاور

 

ای عقل - تو خاموش ،  که فریاد من از دل

غم روی غم آمد  ،  تو تماشای بیاور

 

ای کاش دل کودکیم تشنه نمی شد ،  

ای چشمه -عطش نوش توام  ، آب بیاور

 

گفتار مرا هیچ نفس نیست ،  نفس نیست

ای حنجرهٌ سرخ غزل ،  تاب بیاور

 

یک سلسله آوارگی ام ، سوخته ای کام

آغوش منم باز مهیِِِّا ، دل بی تاب بیاور

 

آنسو تر از این پنجره ها ، ای غزل انگیز

اندیشه بر آورده سر از نای ، تو آوای بیاور

 

دلباز ترین سمت جهان حجم کبودی ست

نیلوفر از آن سمت جهان ،  آبی مرداب بیاور

 

خاکسترم از شعله بیانی ست که ماندم

در سینه بزن صاعقه ،  فریاد بیاور

 

من منتظرم ، چشم براهم ، پس از این ابر

باز آر از آن سمت سحر ،  خواب بیاور 

سعید رحیم زاده  تیر ماه 86

 در زمین بزرگ

که سهم کوچک من

سرود رنگین یک قناری است

حتی

نیست .