مي خواهمت

كه فرا گيري تمام مرا

در شب تعجب

در شب شگفتي

تا ترا بشنوم

و صداي پاي عمر را كه ميگذرد

و ديگر سخني نيست

و نه حتي شعري

وبرای شروع می مانم

وبرای رسیدن که دیگر نیستم 

و تو می مانی   

و سپس عشق

و سپس رنج

وسپس صبر

و خم شدن در خون خويش

و بدينسان

به دنيا مي آييم

و از دنيا مي رويم .

ای غزل از تو ، همه فریادِ  من  

جانِِِ منی  صورتی از عشقِ من

بی توبه هرسو نظری گشتهِ ام

عشق تو چون  زاویه ای  رویِ  من

 

ای سر زلف تو پریشان ترین ، 

کرده مرا بی سروساما ن ترین  

دیر زمانی ست که چون تندری ،

زخم مرا از چه نمک میزنی

 

ای تو شکوهَم  همه رویای من ،

خوابُ و خیالم همه دریای من

زورق چشمان تو تا بیکران ، 

موج بزن  شوق به  رویا ی من

 

ای تو همه جسمُ و شرابِ تًنم ،

خالی ام از هر چه تََرا پُر شَوم

جاریم از روحِ فرح بخش تو ،

جُرعه و پیمانه ام از عشق تو

  

ای تو همه شورُ ،  دلُ و روحِ  من

چاووش صُبحَم تو سپیده دِلم

با همه بیدادِ فلک باز هم

شب همه شب گرمِ غزلخوانیم

 

هدیه من روز تولد به تو  ،

عشقِ منو جانِ منو مهِر  من

مانده  ،، سعید  ،، همدم شیدای تو     

خنده به لب گل همه سیمای من .

هیچ چیز نمیتواند مهر تو را  . دوستی ترا .  محبتی که به تو دارم را از من دور سازد . تنها میتوانم بگویم از انچه بودم فراتری . و انچه باید فراتر .  سرشارم و  لبریز از تو .  سبک بال تر در اوج و پروازم با تو . . . اگر این عشق نیست  . هر انچه به غیر این به نام عشق مقام  است در برابر  این  بیهوده است .

از من

تا مرز بی نهایت

یک لحظه است

            با تو

لحظه  ْ بینهایت است

           بنا دارم

           به نام تو

           باشعر

پلی بسازم

تا وقتی از آن می گذرند

آسمان را بفهمند .

زنده ام

       ولی

          هنوز !

در خیال مبهم دور از دست

آه ، انبوه تر از ابر سپید

با لبی تشنه ازآن بوسه گرم ،

از پس آدمها

باز ناکام تر از زندگیم می میرم .

زنده ام !

         برای اینکه لحظه ای فرا رسد ،

         لحظه ای که از درون گور سرد

         من به خاموشی فکر تو پناهنده شوم

         مثل روشنای فکری تازه !

زنده ام ،

         به سعی عاشقانه ام  

         با تن خسته و فانوس دلم

         تا به خورشید نگاه تو پناهنده شوم  .

از همه روشن تر

تو مرا خواهی برد ؟

به سرانجامی دریای بزرگ !

              بسته عشق اگر جسم من است

              در دل خاک بکارید مرا . 

یکی از نمادهای مقدس مسیحیت ، تصویر پلیکان است . دلیلش ساده است :

زمانی که هیچ غذایی برای خوردن نباشد ، پلیکان با نوکش از گوشت خود بر می دارد تا به بچه هایش غذا دهد .

استاد می گوید :

اغلب از درک نعمت هایی که در اختیارمان هست ، ناتوانیم . بسیاری از اوقات اگاه نمی شویم که خدا وند برای این که به روح ما غذا برساند ، چه می کند .

حکایت می کنند که پلیکانی در یک زمستان سخت . . . انقدر ازگوشت خود به جوجه هایش خوراند ، تا جانش را ازدست داد . وقتی عاقبت از ضعف مرد ، یکی از جوجه هایش به بقیه جوجه ها گفت :

تمام شد ! دیگر خسته شدم از بس غذای مانده را خوردم .

                          نقل از کتاب مکتوب نوشته کائولو کوئیلو   

دوست دارم ترا

آنگونه كه عشق را

دريا را

آفتاب را

كثرت سادگي آسمان را

اين چنين به التزام حيات زندگي ميكنم .

تو چنان حقی بر من کسب کرده ای که اگر حتی روح مرا در هم بشکنی پاره ای از آن همواره زنده خواهد ماند تا به تو عشق بورزد .

حتی اگر قلبم را از هم بدری ، خواهم مرد و در همان حال تو را از عشقی که در من بر انگیخته ای دعا خواهم کرد .

جاده ها !

تا دوست ، من را می برید ؟

تا به دامان پگاهم می برید ؟

جاده ها !

ایا از این زندان عشق

با لباس راه راهم ، نیمه راهم می برید ؟

شور دیدار عزیزم موج در موجم شکست

جویباران ،

چشمه های ماندگارم  را برای نازنینم می برید ؟

خانه بر دوش است احساسم کنون

ای بهاران ،

برگ برگ نامه هایم را به سوی نازنینم می برید  ؟

ای نماز صبح گاهان با سپیده باز گوی

پیچکی از یاس را تا ذلف یارم می برید ؟

عابران ، ایا از این عمری که صف ها بسته ایید

عمر کوتاه مرا هم سوی یارم می برید ؟

ای ثریا ، خوشه پروین ، هفت اورنگ های آسمان ،

با همین خورشید ایا روشنی را سوی محبوبه عزیزم می برید ؟

باغبانم در همه ایام پاییزم خزان

باز آیا از بهاران شاخه ایی گل سوی یارم می برید ؟

بعد مرگم تارپودم را میان گرد باد

با غبارم گوشه ایی از مهربانی ها به چشم ماندگارم  می برید ؟

ای شما خوانندگان ، دل را به تو دلبسته ام

با تلاوتهای زیبا ، شعرهایم را به یارم می برید ؟

            دوم فروردین 86 سعید رحیم زاده