اي رفتگان بي خواب

خواب است ماندگاران

اكنون در اين دياران

بيداده بي پناهان

اين زندگان در خواب

گويي نفس ندارند

تنگ است اين قفس را

يك دم حيات جانان

شب تا سحر بنالند

از ظلم و جور دوران

خواب و خيال ديگر

جوري دگر به ياران

اين بي نفس خدا را

آتش به جان ايمان

وردي دگر زبانها

آيات سر نشا نان

عشق است جانثاران

شوريدن و شكفتن

يك دم نفس كشيدن

آزاده جان سپاران

آشكارا دل زشوقت مي تپد

چهره پنهان ازنگاهت كي كنم

گفتي آن مهري كه از دل مي جهد

ميشكوفد غنچه ايي بر گونه ها گل ميكند

خواري از چشمان من بردي كه خارم ميكشيد

گفته بودي ازمحبت خارها گل مي شود

در تمام لحظه ها يك لحظه با تو بودنم

آسماني پر ستاره فصلها را چون بهارم ميكند

تو همه روياي من مجموعه شكل است اشكار

فاصله يك گام كم صورت خدا دل آشكارم ميكند

اوج اوج مردنم سيمرغ بر بالي بلند

قله ايي افزون دگر اوجي فراتر ميروم

عاشقان را حكمتي بايد كه از كوي ات رهند

هر كجايي رو كنند بار دگر سويت روند

سعيد رحيم زاده 18 خرداد 85

خسته ام

خسته از انديشه مفلوك زمان

از شعوري كه همه فطرت خود مي بازند

خسته از حس چپاولگر چشمان هوس

غارت لحظه عرياني يك بوسه تلخ

درد ها گم شده روحم نگران از يغما

عشق در دام جنون بيمار است

عقل در شهوت اين شك بر باد

قير شب بسته به پنهاني خود افكارم

ظلمت آباد چراغي به سرش شيطان است

همه از قلب تهي مانده زشوق

مرگ تنها نفس از قافله انسان است

گام هر ناكس و بيكس به زمين گشته فريب

زندگي نان شبي پنهان است

لايه لايه لجن و شرم به نايي كه نفس نيست خدا

عشق صرعي كه تنش عصيان است

هاي هاي تو و من آدم تنهاي زمان

نيست پيدا به جهان ايمان است

خسته ام خسته از اين گمشدگان

در فروغي كه همه نور جهان شيطان است

آه اي صورت گمگشته از اين بيتابي

خسته ام خسته ازاين بيماري

غم من وحشت پوسيدن نيست

درد در غربت شب زيستن است