آه

اين دشنه مرا مي سوزد

به هوا خواهي از اين صاعقه ها

روح در لذت پرهيز خود است

وستيزي گستاخ

تن وروحم چون چنگ

به هوسبازي زنبوربه شهدي پنهان

لاي يك عنچه باز

كام بر بوم عسل ميطلبد

بيشتر روح به پر هيز تنم سرشار است

به دل فرياد مي دارم

و اكنون شهر ميداند

ترك برداشته بغض بهارانم

گوئيم

      طاقت

            سُست

ودر اين بيتابي

عطر پنهان گياهي خاموش

عطر عريان گلي پا در زا

زندگي ميدهدم

13 بهمن 84 سعيد رحيم زاده

 

با دستهاي عاشقم

در باغ عاطفه

يك شاخه بر درخت تو پيوند ميزنم

جوانه ايي ميرويد

هر برگ هر شكوفه

درقبلم آفتاب تصوير مي شود

هر چه گياهست بر زمين

هر چه زمين است با گياه

پيوند عاطفه ها ست

ميخوانمت كه باز بخواني مرا به نام

14 بهمن 84 سعيد رحيم زاده

اي كويرِ تنها

عطشانِ خاموش

تك درختي ريشه در خاك تو دارد پنهان

اي هماغوشِ هلاك

قطره اي تا به سحر شبنم كٌن

با من اين سوختگي

سبز بايد بودن

نفسي فريادي ، داد بر بيدادي

شبنمي را به لبِ تشنه من مهمان كن

اول بهمن 1384 سعيد

 

منم راهي در اين بيراهه ره جويم

بجا گر شعله انگيزم

كه از اين رهروانِِ اشيان افكندهِ در تشويش

از اين گفتار پردازانِِ يكسر مانده در كردار

رهي جز اين نمي يابَم

كه هر گامي نَهم فانوسِ راهي نو دِگر سازم

چه بيمي گر هراسان سايه ايي بر باد بگريزد

كه آن ظلمت پرستِ خانه در نكبت ندارد خانه ايي ديگر

به خاك پايم اما كس نميداند چه مي کارم

ولي اما نشانِ اشنايي هست دراين بيداده ُبن وحشي شب ديرين

به كار آورده از هر سو هزاران واژه ايي ياري

به حس خوابِت اما كس چه ميداند ، چه ميرويد ؟!

12بهمن 1384 سعيد

سايه هاي خالي

وتهي منتظران بر جا

راه در حسرت پيوند پلي

من يكي رهگذر مانده به راه

چشم در راه هزاران سفرم

به اميدي كه ترا خواهم يافت

بسته ام بار سفر بر تن باد

كوله باري همه بر ياد تو دارم هر جا

از تو اينجا خبري هست ودر دل اثري

دل طوفان زده ام را شوري

تا كنون در همه سوي و همه جا

جاي پايي بر باد

از تو دارد خبري

مانده ام بيگانه

من در اين ره شب وروز

تيرگي رابه عقب ميرانم

روشني را به جهان بي تابم

گشته اين عمر من از روز شبم

روز را با تو شبي تا به سحر ميخواهم